A painted elegy to the Luna Moth: A nocturnal creature naturally found in the depths of the night forest, yet it inexplicably appears within a human room. With its exquisite beauty and tragically short lifespan, this breathtaking transience is invoked to narrate contemporary love and relationships with profound accuracy.

​

        The painting is steeped in a disorienting state—suspended halfway between dream and reality. Traces of the moth both manifest and vanish, dictated by the shifting interplay of light and shadow across day and night. It leaves behind questions regarding the evidence of an impossible existence that has already come to pass, conveyed through warped spaces and distorted time. These elements mirror the equally distorted dimensions of human connection. Ultimately, the consequences of this unanswered incomprehension are vividly articulated through the portrayal of a solitary human figure—one who is left with no choice but to simply observe.

​

​

      บทรำพันในงานจิตรกรรมถึง Luna Moth: (ผีเสื้อหางยาวสี่ตาปีกลายตรง) ผีเสื้อกลางคืนชนิดหนึ่งที่พบในป่าลึกช่วงกลางคืนกลับปรากฏในห้องของมนุษย์ ด้วยรูปลักษณ์สวยงามและอายุแสนสั้นของพวกมัน ความชั่วคราวแสนสวยนี้ถูกหยิบยกนำมาเล่าเรื่องความรักความสัมพันธ์ได้ตรงกับความเป็นปัจจุบันที่สุด

​

       ภาพจิตรกรรมเต็มไปด้วยภาวะความสับสนกึ่งความฝันกึ่งความจริง ร่องรอยของผีเสื้อกลางคืนทั้งปรากฏและไม่ปรากฏตามช่วงเวลาที่ต่างกันของแสงเงาในกลางวันและกลางคืน ทิ้งคำถามเกี่ยวกับหลักฐานของการดำรงอยู่ของสิ่งเป็นไปไม่ได้ที่ได้เป็นไปแล้ว ผ่านสถานที่และช่วงเวลาที่บิดเบี้ยวโค้งงอ สิ่งเหล่านี้สะท้อนไปยังมิติของความรักความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวไม่ต่างกัน และผลลัพธ์ของความไม่เข้าใจที่ไร้คำตอบก็ร้อยเรียงชัดผ่านภาพมนุษย์หนึ่งเดียวผู้ที่ทำได้เพียงแค่เฝ้ามอง