การทำงานศิลปะของนนทวัตร นิลวรรณ์ มุ่งสำรวจว่าสิ่งต่างๆ ปรากฏขึ้นในฐานะ “สิ่งที่มีอยู่” ผ่านการรับรู้ได้อย่างไร รวมไปถึงความหมายของสิ่งเหล่านั้นเปลี่ยนไปอย่างไร เมื่อเงื่อนไขและประสบการณ์ของการมองเห็นถูกเปลี่ยนแปลง

           “สิ่งใดหลงเหลืออยู่ เมื่อสิ่งหนึ่งไม่ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าอีกต่อไป” จึงเป็นคำถามสำคัญที่ปรากฏซ้ำในงานของเขา เก้าอี้ ต้นไม้ สถานที่ เงา สี หรือวัตถุหนึ่งๆ สามารถกลายเป็นร่องรอยของบางสิ่งที่ผ่านพ้น เปลี่ยนแปลง หรือหายไปได้ ขณะเดียวกันที่เวลาและความทรงจำไม่ได้เพียงรักษาสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ แต่ยังเปลี่ยนแปลงวิธีที่เรารับรู้และทำความเข้าใจสิ่งเหล่านั้นด้วย

           เขาทำงานด้วยทัศนศิลป์เป็นหลัก โดยหยิบยกสิ่งที่คุ้นเคยในชีวิตประจำวัน เช่น แสง ร่างกายมนุษย์ วัตถุ ทิวทัศน์ และพื้นที่ มาพิจารณาผ่านสี แสง เวลา ความทรงจำ การจัดวาง เทคนิคทางจิตรกรรม และภาษา สิ่งที่คุ้นเคยเหล่านี้เมื่อเปลี่ยนแปลงสถานะไม่ได้หายไปโดยสมบูรณ์ หากแต่ยังคงเหลืออยู่ในรูปของความทรงจำ ร่องรอย หรือสิ่งที่สามารถรับรู้ได้ แม้จะไม่ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าอีกต่อไป

     สำหรับนนทวัตร ภาษาทางทัศนศิลป์ไม่ได้เป็นเพียงวิธีการสร้างภาพแทนของโลก แต่เป็นพื้นที่สำหรับตรวจสอบกระบวนการรับรู้ของเราเอง การทับซ้อนของสี การสร้างพื้นผิวหนา การขูดลบ แสงและเงา ตลอดจนการเปลี่ยนแปลงของสีให้คลาดไปจากความคุ้นเคย ล้วนทำให้ภาพเคลื่อนไปมาระหว่างการเป็น “ภาพแทน” กับการเป็น “วัตถุทางกายภาพ” ทำให้ผู้ชมต้องกลับมาพิจารณาว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นกำลังถูกมองในฐานะอะไร เกิดเป็นสภาวะก้ำกึ่งระหว่าง การจดจำกับความไม่แน่นอน การปรากฏขึ้นกับการหายไป

             ด้วยเหตุนี้ ผลงานของเขาจึงไม่ได้ถามเพียงว่า “เรากำลังมองเห็นอะไร” แต่ถามต่อไปว่า “อะไรทำให้เรารู้ว่าสิ่งที่มองเห็นนั้นมีอยู่” เขาไม่ได้มองความจริงว่าเป็นสิ่งที่ตายตัว หากแต่สนใจว่าความจริงถูกสัมผัส รับรู้ จดจำ และประกอบสร้างขึ้นผ่านประสบการณ์ของการมองเห็นอย่างไร รวมไปถึงสนใจร่องรอยที่สิ่งต่างๆทิ้งไว้ ซึ่งยังคงทำให้การมีอยู่ของบางสิ่งสามารถรับรู้ได้ แม้ว่าสิ่งนั้นจะไม่ได้อยู่ตรงหน้าอีกต่อไป